Karidadeko Benta Euskal Herriko musika taldea da, Jon Maia bertsolariaren inguruan sortutakoa.

2007ko irailaren 5ean eman zuten azken kontzertua Getxoko Folk Jaialdian, taldea bere onenean zegoela eta partaideek horrela erabakita.

Karidadeko Benta taldearekin:

• “Karidadeko Benta” (2003).
• “Amore, amore” (2004).
• “San Quirico” (2006).

Txuri garbi zeru gaina
Itsasoak eder maina
Haize ona belaraco
Denbora ona partitçeco

Hitzak: herrikoiak
Musika: Dastgah Segah iraniar kantu herrikoia
Ahotsa: Jon Maia

Apaizac obeto / Jon Maia / Elkar, 2006

Apaizac obeto nabigazio baten kronika da.

Liburu gisa Maiak kronika interesgarria egin dio Albaola Elkartearen proiektuari. Hain zuzen ere XVI. eta XVII. mendeetan balea hartzera joan ziren euskal marinelen bidaia errepikatzeko asmoari.

Quebecetik irten eta Red Bayrainoko bidaia egin zuten garaietako ontziak, jantziak eta teknikak erabiliz.

Bidaiaren kronika zehatza da, deskribapena nagusitzen delarik, eta kronikaren inguruan euskaldunek Kanadako itsas aldeetan egindako eta utzitako historiari erreparatuz, beti ere zuzen eta era didaktikoan, espedizioa historia ikasteko aitzakia bihurtzen delarik. Baina liburuak garbi uzten du bere asmoa: Euskaldunen historiaz batera inguru haietan diren herrialde galduen historiaz jabetzeko eskaintza. Deskribapena da nagusi eta paisaiaren edertasunari lagun egiten dio prosaren edertasunak, nahiz eta egunerokoak asko mugatzen duen kontaketaren erritmoa.

PARTIDA TRISTEA TERNUARA

Anonimoa, 1798

Partitzean Ternuara,
Untzia prest da belara.
Berga haut dago arradan,
Denbor-onaren paradan.

Xuri garbi zeru gaina,
itsasoak eder maina:
Haize ona belarako,
Denbor-ona partitzeko.

Untzitik artilleria,
Atean mandataria,
Enbarg-hadi, marinela,
Untziak dagian bela.

Partitzen da marinela,
Bihotzean triste dela;
Gomendatzen Jainkoari,
Adio, dio mainadari.

Adios, aita, adios, ama,
Behar handiak narama:
Neure buraso zaharrak,
Zuen hasteko beharrak.

Adios, neure emaztea,
Esposa maite gaztea;
Tristea dut partiada,
Sekulakotz, beharbada.

Alabainan goan behar naiz,
Munduan biziko banaiz,
Nik behar dut irabazi,
Neurekin mainada hazi.

Bizi beharrez bizia
Benturatzen dut guzia,
Bizi ustean hiltzera,
Banoa irriskatzera.

Itsasoak nau bizitzen,
Hark berak nau ni izitzen,
Bizi laburra emanen,
Gero berak eramanen.

Adio, neure haur xumeak,
Seme alaba maiteak;
Galtzen baduzue aita,
Ama alarguna maita.

Adio, neure haurrideak,
Adio, etxeko jendeak,
Otoitz nitaz Jainkoari,
Dudan amorez gidari.

Adio, aitak semeari,
Adio, amak umeari,
Adio bere emazteak
Nigarretan haur gazteak.

Neure senar maite ona,
Etxean behar gizona,
Sekulakotz gal beldurrez,
Adio, darotzut nigarrez.

Jaunak dizula grazia,
Salborik jende guzia,
Arribatzeko bizirik
Biaian irabazirik.

Marinelen emazteak
Ainitzak senar gabeak,
Goizean dena senardun,
Egun berean alargun.

Marinelek mainadari,
Mainadak marinelari,
Adio erran eta parti,
Mainada uzten nigarti.

Burasoek seme ona,
Esposak bere gizona,
Haurrek ere bere aita,
Ala galtzea min baita!

Marinelak bizia motz,
Guti sortzen zahartzekotz;
Gehienak gaztetikan
Badoazi mundutikan.

Etxean beharrenean
Kalte dadiketenean,
Orduan galtzen gizonak
Mainada, haz zaizte onak.

Marinela partitu da
Sekulakotz beharbada,
Ainitz doaz sekulakotz,
Hil berria etortzekotz.

II

Itsasoko Perillak

Kontxatik doa untzia,
Han kompania guzia,
Ternuarat badoazi
Zerbait nahiz irabazi.

Bide luze Ternuarat,
Itsasoa zabal harat,
Zubirik ez pasatzeko,
Marinelen salbatzeko.

Itsasoaren gainean,
Untzi tzar baten menean,
Marinelak irriskuan
Herioaren eskuan.

Haize largoz badoazi
Zabalerat irabazi
Itsasoan barna urrun,
Begiz ezin ikus Larrun.

Han jotzen ditu kontristak,
Bendebal haize konpristak
Denbora gaiztoa sartzen,
Gabitako biak hartzen.

Zeru guzia isuri,
Babazuza eta uri,
Marinelak trenpatuak,
Hotz handiak jelatuak.

Bela guziak harturik,
Belatxoa anekaturik
Untzia badoa segiz
Itsasoa handiegiz.

Gau beltzean ilunbean
Untzia tormentapean,
Aparailua desegin,
Ilunez deus ezin egin.

Elementak badarontsa,
Itsasoak abarrotsa,
Haize tenpesta uxia da
Itsasoan maskarada.

Furakanasen saria
Ifernuko iduria,
Satan beltzak darabila
Untzien galtzen dabila.

Marinelak harrituak
Tronpen jotzen unatuak,
Gabetik indar guziez
Etsitu bere biziez.

Uhainek untzia joka,
Gora behera saltoka,
Eta branka pulunpaka,
Kostadua arrolaka.

Uhin baten bizkarrean
Bi uhinen hondarrean
Tirabira badabila,
Untziak agertzen gila.

Bela mastak galdu ditu,
Untzia motz da gelditu,
Itsasoak hautsi lema,
Trebes galtzerat darama.

Uhin hautsiak gainetik
Iragaten trebesetik,
marinelak erorika
Untzi askan igerika.

Koartera dio eraman,
Kostadua barnat eman,
Gain guzia arrasatu,
Untzi zolada urratu.

Gaineko zubia hautsi,
Ura tilaperat jautsi,
Tilapean ura gora,
Untzia doa hondora.

Marinelak biluziak,
Luzatu nahiz biziak,
Uhinpean igerika
Untzi puskei atxikika.

Urak non berma ez du,
Ez aireak nondik lotu,
Untziak ez zimendurik,
Han ez da salbamendurik.

Marinelaren bentura
Itsasoan sepultura,
Sekulako bere fina,
Etxerako berri mina.

III

Ternuako Penak

Untzi batzu salbaturik,
Itsasoa pasaturik,
Arribatu Ternuarat
Behar duten Portutarat.

Ternura da mortu hotza,
Eremu triste arrotza,
Laboratzen ez den lurra,
Neguan beti elurra.

Han, oihan, sasi handiak,
Larreak eta mendiak,
Harri, arroka gogorrak,
Lur agor eta idorrak.

Han otsoak eta hartzak,
Basoko bestia gaitzak,
Alimalien herria,
Desertu izigarria.

Ternuan dire salbaiak
Ere iskimau etsaiak,
Giza bestia kruelak,
Hilik jaten marinelak.

Barbarian bizitzea,
Galeretan zahartzea,
Ez da pena gehiago,
Ternuan ez gutiago.

Hango lanak eta penak,
Akabatzen ez direnak,
Lan bat egin duteneko
Mila baituzte hasteko.

Egunaz ez da pausurik,
Ez gabaz errepausurik.
Trabailuan beti presa,
Lana garaiz ezin sesa.

Ezin geldi hori behar,
Beti egun beti bihar,
Astelegun guzietan
Besta eta igandetan.

Gau-egunez lanez ase,
Nurrimenduz beti gose,
Galdu jateko astia,
Loa dute garastia.

Han ez da behar nagirik,
Ez gezurrez den eririk,
Han dakite eragiten,
Alferra fetxo egiten.

Kamainan dago eria,
Triste, errain eroria,
Nihork ez du urrikari,
Ezen ez den lanean hari.

Uda luzean Ternua
Marinelen ifernua,
Herrian parabisua,
Bai azken errepausua.

Nobela, testigantza
Ibon Egaña / Berria, 2006-03-07

Onar dezagun, narrazioa autobiografikoa dela edo idazlearen bizitzatik zuzenean elikatzen dela jakinda, nahi ala ez, bestela irakurtzen da liburu bat. Jon Maiak Riomundo lehen eleberria idazterakoan bere familiaren historia hartu ei du abiapuntu eta, jakina, nekez joango zaio xehetasun hori oharkabean irakurleari. Alabaina, liburua esku artean hartzen duenak eleberri bat izango du begien aurrean, eta komeni litzateke, idazlearen eta obraren beraren mesedetan, nik uste, lanaren eleberri izaera ez ahaztea, eta hura genero horren parametroetan baloratzea. XX. mendearen eta gaurko sasoiaren historia erbesteratuarena, deserriratuarena dela idatzi du inork. Ez da besterik Maiak orri hauetan bildu duena, bere familiak hartu behar izan zuen erbesterako bidea ardatz hartuta. Bi atal ia simetrikotan banatuta, bi deserriratze beharturen testigantza biltzen du Riomundok. Tarterik zabalena Pedro Sierra albacetearra eta bere sendia erbestera, Euskal Herrira bultzako duen bidearen kontakizunak hartzen du. Antiklerikala, errepublikazalea, pikaro xamarra… gerrari buruzko film nahiz liburuetan maiz aurkitu dugun pertsonaia ereduari jarraitzen dio Pedro Sierrak ere, baina ezin ukatu berriz ere gustura irakurtzen dela xahartu arte egoskor mantentzen den komunistaren istorioa. Liburuaren bigarren erdia, gerrarekin batera dena galduta, Sierra eta bere emazte eta seme-alaben Euskal Herrirako emigrazioarekin hasi, eta beste emigrazio batekin amaitzen: Pedroren semeak, oraingoan Euskal Herriaren askapenaren aldeko borrokaren ondorioz, egin beharreko erbesteratzearekin.

Bizi irakurtzen den eleberria ondu du Maiak, eta esku trebea nabari zaio, batik bat, pertsonaien arteko elkarrizketak josterakoan nahiz istorioak eta pasadizoak kontatzerakoan. Ahozkotasunetik gertu dagoen hizkuntza eta estiloa darabil maiz eta, hala istorioaren jatorriagatik nola kontaeragatik, ahoz transmititutako istorio baten papereratzearen traza hartzen zaio Riomundori. Eta Hiner Saleemen Nire aitaren fusila eta gisako kontakizunak etortzen zaizkio gogora bati. Alabaina ahozkoan funtziona dezakeen estiloak hainbat arazo ditu, irakurle honen iritzian, eleberri honetan: ekintza eta anekdoten segida da nagusi, asko (gehiegi) dakien narratzailea da gidari, historia partikularraren eta orokorraren arteko lotura nabarmenegi geratzen da… Baina, batez ere, gertaeren zerrendatzetik dator liburuaren hutsunea, nire ustez: traszendentzia duen jazoera eta pasadizo hutsa dena maila berean aurkezten dira ia eta pertsonaien baitan gatazka eragin dezaketen egoerak eta tentsioak ez dira bere sakontasunean iristen irakurlearengana. Nobelaren erakargarritasuna eta berritasuna Espainiatik Euskal Herrira etorritako etorkinen ikuspegia lehen pertsonan eta euskaraz ematean datza, eta hala aipatu izan da Riomundo aurkezterakoan. Alabaina, nobelak ez du lortzen ertzez betea eta arantzatsua izan zen gatazka identitario, ideologiko eta kultural hori bere gorrian plazaratzea; ematen diren printzak eskematikoegiak begitantzen zaizkio lerrook sinatzen dituen irakurleari. Halaber, Sierratarren baitan gertatzen den aldaketa ideologiko eta kulturala, abertzaletasunera eta euskaltzaletasunera hurbiltzen dituena arakatzeak bazuen interesa, baina hori ere sinpleegi, lauegi dago azaldua, nire iritzian.

Potentzialitate handiko istorioa dago eleberriaren muinean, baina, jakina denez, istorioak adinako garrantzia du berau nork nola eta zein ikuspegitatik kontatzen duen. Distantzia laburrean ondo moldatzen den narratzaileak arazoak ditu ur sakonagoetan sartzean, gatazkak planteatzerakoan, eta narrazioaren oreka eta interesa mantentzerakoan. Agian arazoa da, iruzkinaren hasieran esan dudanaren kontra, eleberri bezala baino gehiago lekukotasun, testigantza.

Abuela eta abuelo
Aritz Galarraga / Gara, 2006-02-25

Jon Maiak hegoaldetik etorritako familiari kantatu zizkion lerro hauek 1997an jokatu zen Bertsolari Txapelketa Nagusiko final hartan:

Eta horiek dira, hain justu, nire ustean bai behintzat, liburu honek mahai gainean jartzen dituen bi eztabaidagai nagusiak: bertsolaritza eta maketoak (eta barkatu esamoldea).

Arrakastatsua izan omen zen iazko Durangoko azokan Jon Maiaren lehen eleberria, Riomundo. Txalapartakoek inprentara joan beharra izan zuten stand-ean zeuden aleak azkar asko agortu baitziren. Arrakasta hitza hemen entzunda barre egingo luke batek baino gehiagok, Amelie Nothomb edo Ruiz Zafonek esaterako, baina hala aurkeztu ziguten komunikabideetan bederen. Gatozen liburuaren balizko arrakasta horretara. Nola da posible opera prima batek, 2005eko abenduan bertan labetik atera berriak, hainbeste saldu izana? Kasu honetan ez baitute balio egilearen aurreko lanen erreferentziak edota ahoz ahoko propagandak. Baina noski, ahaztua geneukan Jon Maia bertsolaria ere badela, edota bertsolaria dela oroz gain. Eta horrek esan nahi du du gutxienez 13.000 lagunek ezagutzen dutela bertatik bertara bere sorkuntza lana. Eta lan hori atsegin dutela, txalotu behintzat egiten dute eta. Badakigu gainera, gurean bertsolariak etxekoak bezala direla ia, hainbeste momentu pasa ditugu eurekin. Datu honek, ordea, ez luke inor harritu behar, hitza langaitzat duten gainontzeko ofizioetako kideek ere idazten dituztelako liburuak, onak nahiz eskasak. Baita bertsolariek ere (Egaña, Iturriaga). Idazle ez den batek idatzitako lana txarra izango denik, beraz, ez da aurretik esan behar. Baina ezta bertsolaria izateagatik kontrakoa ere. Honaino liburuaren kanpo faktoreak.

Barne faktoreei dagokienez, bat aipatzekoa besteen gainetik: gaia. Abuela eta abuelo, eta neurri batean tio dira Riomundoko gaia. Jon Maiarenak, suposatzen da. Liburuaren azken zatian tio da narratzailea eta bere gurasoen ibilerak kontatzen ditu bera jaio zen unetik. Nire iritzirako hemen hasten da historia, edota liburuarekin kontatu nahi dena, benetako muina. Zeren irudipena daukat liburuaren ekarpenik handiena (eta barkatu esamoldeak) maketoaren, belarrimotzaren, mantxurrianoaren, eta azken batean 50-60ko hamarkadetan Euskal Herriratu zen hegoaldeko etorkinaren aitorpena egitea izan dela. Edo behintzat integratu zen etorkinarena. 125. orrialdean hasten da gaiaren benetako mamia, padre (Maiaren abuelo, suposatzen da) Vascongadetara iristen denean. Zorroan hirugiharra eta txorizoa dakartza, aberri bakartzat. Ordura artekoek, Extremadurako bizimoduak, gerra zibilak, gerra-osteak… aurrekarietan jartzeko balioko digute. Desterruan hasieratik bertatik sentituko du erbestearen hotza, hasieratik sentiarazten dute maketo. Honela adierazten da sentimendu hori: “makina zaratatsuak, salda goriak, galdara haiek eta hots, harrabots, danbateko ikaragarriek gorputza gaiztotu zioten… Txoriez gogoratu zen, mendiez…”.

Bukaera aldera, baina, Extremaduratik etorritako gurasoen bilobek ikastolan ikasten bukatzen dute, beren lekua egiten dute. Paralelismo baten bitartez atze-aurreak batzen ditu narratzaileak: tiaren senarra gerra zibilean eta hamarkada batzuk geroago Jon Paredes Manot Txiki hiltzeko erabili zituzten tiroak berberak izan ziren.

• Lehen plaza noiz-non-norekin: Zumaian, 1984an, Aita Mari Zineman, Gipuzkoako Eskolarteko Txapelketako kanporaketan

Doinu ekarpenak: Negu Gorriaken Gure jarrera diskako Gora Herria kantuan kantatzen duen bertsoaren doinua. Bapatean asmatu behar izan zuen, estudioan grabatzen “Esaera bat bada”"Buru garbiketa” Plazaratua (Neguren diskan hau ere) “Hemen txirrindulariak” (plazaratua, Pata Negra “Era una noche de invierno”) 1997ko finala, arratsaldeko agurra “Laurogei ta hamar urte” doinua plazaratu zuen 2005eko txapelketa nagusian.

Bertsolari txapelketak:

• Euskal herriko Eskolarteko I. Txapelketa 1989: txapeldun (handitan)
• Euskal herriko Eskolarteko II. Txapelketa 1990: txapeldun (handitan)
• Gipuzkoako Bertsolari Txapelketa 2003: finalista
• Gipuzkoako Eskolarteko Txapelketa 1985: finalista (txikitan)
• Gipuzkoako Eskolarteko Txapelketa 1986: finalista (txikitan)
• Gipuzkoako Eskolarteko Txapelketa 1987: finalista (handitan)
• Gipuzkoako eskolarteko txapelketa 1988: txapeldun orde (handitan)
• Gipuzkoako Eskolarteko Txapelketa 1990: finalista (handitan)
• Gipuzkoako herri arteko txapelketa 1999: final-laurdenak (Zumaia taldean)
• Gipuzkoako txapelketa 1991: azken-aurrekoak
• Gipuzkoako txapelketa 1995: azken-laurdenak
• Gipuzkoako Txapelketa 2003: finalista
• Txapelketa Nagusia 1993: azken-laurdenak
• Txapelketa Nagusia 1997: finalista
• Txapelketa nagusia 2001: finalista
• Txapelketa Nagusia 2005: finalista

Bat-bateko sariketak:

• Errexil saria 1988
• Lizardi saria 1987: finalista
• Lizardi saria 1988: 2.
• Lizardi saria 1989: finalista
• Lizardi saria 1990: finalista
• Osinalde saria 1990: finalista
• Osinalde saria 1991: 2.
• Xenpelar saria 1987: 3.
• Xenpelar saria 1989: 1.
• Xenpelar saria 1990: 1.
• Zumaiko bertsolari txapelketa 1986: 3.
• Zumaiko bertsolari txapelketa 1987: 1.
• Zumaiko bertsolari txapelketa 1988: 2. eta bertso onenaren saria
• Zumaiko bertsolari txapelketa 1989: 2.
• Zumaiko bertsolari txapelketa 1990: 1.

Bertsopaper lehiaketak:

• Araba-Bizkaiko bertso-paper lehiaketa 1991: 2. saria (25 urtetik beherakoen mailan)
• Gabonetako bertso-paper lehiaketa (Zumaia): epaile
  

  Arnaldo eta Otegiri jarriak

  Jon Maia

  I

  Otegi sartu dute
  berriz kartzelara
  baina zure etxean
  Arnaldo falta da.

  II

  Zer moduzko udara
  Donosti aldean?
  Izozkirik banatzen
  al dute gauean?

  III

  Donostiko badia
  hurbil dago hortik,
  ikusi al dira suak
  ziegako leihotik?

  IV

  Baina Arrigorriagan
  zer esan zenuen?
  Ez dakit delitua
  Loiolakoa den…

  V

  Igualtsu zeneukake
  zigorra alafede!
  Pekinen ta isilik
  egon bazina ere.

  VI

  Zu barruan zarela
  asko pozik daude,
  ta asko kontra baina
  triste jarri gabe…

  VII

  Nola oroituko da
  kartzelakoekin
  tratuan dabilena
  kartzeleroekin?

  VIII

  Ez zinen beldurtuko
  orain Martutenen,
  jende txarragoakin
  egoten zinen lehen.

  IX

  Zein doa kartzelara
  politikagatik?
  Ez bada ustelkeri
  kasu batengatik?

  X

  Ez da ona izango
  gure panorama
  normaltzat hartzen bada
  zu sartu izana…

  XI

  Tori nire postal hau
  eta ondo segi,
  laster arte Arnaldo
  animo Otegi.

  Gure treguari jarriak

  Jon Maia

  I

  Ogia erostera
  kalera irtena
  edo paseatzera
  herrian barrena
  kezka bat antzeman dut
  kezka nabarmena
  denon aurpegietan
  antzematen dena:
  hautsi egin duela
  ETAk su etena.

  II

  Orain arte mugitu
  diren denak zero
  beren bizitza lasai
  egin egunero,
  orain agertzen dira
  nazkaturik edo…
  prozesuaren alde
  sutsu eta bero
  urtebete linboan
  pasa eta gero.

  III

  Tregua garai honetan
  kaleko hizkuntza
  izan da futbolaren
  inguruko funtsa,
  Athletic ta Reala
  segunda ta putza
  estadioak beteta
  zaleen laguntza…
  Indar horrekin ez da
  prozesurik bultza.

  IV

  Uste dugu bakea
  eta kalapita
  ez dela besterikan:
  makropolitika.
  Ikusle hutsak izan
  sofan eserita
  utzi politikoei
  beren dinamika
  ta gero kexatzea
  ez da ba polita…

  V

  Orain juzkatzen dugu
  egoera grabe
  orain dena da kezka
  eta atsekabe,
  urtebete honetan
  asko egin gabe
  gustatzen ez zaigunaz
  nazkatuta gaude
  baina zer egin dugu
  aldaketen alde?

  VI

  Ez gara herritarrak
  emaitzen errudun
  baina bai neurri baten
  horren arduradun
  emaitzak nahi ditugu
  ez lanean jardun,
  ez obligaziorik
  soilik onuradun
  negar egin baino lehen
  lan egin dezagun.

  VII

  Orain kalean hitza
  da berriz frakaso
  orain dena da kezka
  dena da arazo,
  sinestu nahirik zenbait
  esperantza lauso
  badirudi, agian,
  nork daki… akaso,
  sekulan eman gabe
  norberak bi pauso.

  VIII

  Politika ez dugu
  metereologia
  ez eszeptizismoa,
  ideologia,
  dena ez da etortzen
  goitik eroria
  soilik geratzen zaigu
  patua, zoria
  guk idatzi ezean
  gure historia.

Egin ezazu egin behar duzuna
Negu Gorriakek ere hala zioen
askatasuna, maitasuna zugan daude
ez utzi inori lapurtzen ezer

Ez dago ezer lortu ezin duzunik
igo pareta ta oihu egizu baietz
ta ez itxaron iluna abailtzeraino
esna zaudela egizu amets.

Begiratu zure gainera
izar guztiak zuretzat daude
baliatu lehen aukera
azkenengora iritsi gabe

“pedro senen Ismaelen pasodoblea“
Pedro Senen Ismael
da nire izena
kantatuaz bizi ta
kantuz hil naizena
Zumarragara heldu zen
nire bizi trena
beste edonon berdin
gera zitekeena
hori da galtzaileei
gertatzen zaiena

Ze hezurbeltz demonio
ta ze emigrante
goseak eta gerrak
desterratu naute
kantu berriek aire
zaharra dakarte
eta olibondoen
bila naramate
hil nahi ninduten baina
maite ditut maite

Izen-abizenak: Maia Soria, Jon
Jaiotze data eta lekua: 1972-06-24, Urretxu, Gipuzkoa
Mota: Bertso-jartzailea, Bertsolaria

BIOGRAFIA

Urretxun (Gipuzkoa) jaio zen. Zumaiara joan zen bizitzera sei urte zituela. Zortzi urte eman zituen Gasteizen bizitzen, hango bizimoduak eragin handia izan zuen Jon Maiarengan. Euskal Filologiako lizentziaduna da, eta itzultzaile lanean aritzen da. 1990ean atxilotu egin zuten Espainiako Segurtasun Indarrek, arrazoi politikoak zirela medio, eta horrek ere arrasto sakona utzi zion. Euskal prentsan kazetari eta kolaboratzaile aritu da, iritzi-emaile moduan. Euskal Herriko musika talde askorentzat idatzi izan ditu abestien letrak. Gaur egun, Karidadeko benta musika taldeko kide da eta hiru disko argitara eman dituzte. Idazle lanetan ere jarduten du. Bertsoarekin lehen harremana eskolan izan zuen, eta Zumaiako Bertso eskolan trebatu zen. Joanito Dorronsoro bertso-doinu biltzaile eta ikertzailea izan zuen irakasle. 1997an, 2001ean eta 2005ean, Txapelketa Nagusiko azken saiora iritsi zen, eta 2003ko Gipuzkoako Txapelketan ere finalean izan zen. Bat-bateko bertsoa formatu berrietara eraman nahian, bertso trama izeneko ikuskizuna sortu zutenetakoa izan zen. Gaur egun, bertsogintza du bere jarduera nagusietakoa.
]]> http://artazugoiko.wordpress.com/2008/01/19/28/feed/ 1 artazugoiko jon-maia.gif